Mijn naam is Nancy Hermina De Mulder. Hermina is mijn tweede geboortenaam, en die draag ik met veel respect en betekenis. Het was de naam van de zus van mijn papa, die op jonge leeftijd is overleden aan een aangeboren hartafwijking. Op een of andere manier heb ik me altijd met haar verbonden gevoeld. De naam van mijn praktijk was dan ook snel gekozen, vanuit diezelfde verbondenheid.
In het dagelijkse leven ben ik mama van een zoon die zijn eigen weg is gegaan en in de zorg werkt, partner, en mantelzorger voor mijn ouders.
Dieren en de natuur zijn al heel mijn leven een belangrijke bron van rust, inspiratie en heling geweest. Ze helpen me vertragen, voelen en opnieuw verbinden met wat echt telt.
Al van jongs af aan was ik een gevoelig en zoekend kind. Ik vroeg me vaak af waarom ik me zo onzeker voelde, waarom ik weinig zelfvertrouwen had, zo besluiteloos kon zijn, verlegen was en mezelf zo snel in vraag stelde, ondanks alles wat ik bereikte. Ik voelde ook dat er iets niet klopte in de relatie met mijn mama. Naar de buitenwereld toe leek alles perfect, maar achter gesloten deuren was er weinig ruimte voor nabijheid, voor emoties, voor gezien en gehoord worden. Gelukkig was er mijn papa, die er wel in slaagde om mij liefde en veiligheid te geven.
Ik hoopte antwoorden te vinden in mijn studies als psychiatrisch verpleegkundige, maar vond ze daar niet echt. Gaandeweg duwde ik onbewust het enthousiaste kind in mezelf wat verder weg. Ik werd een harde werker, liet anderen vaak bepalen hoe mijn leven eruitzag en deed erg mijn best om te pleasen. Zolang de anderen maar goed waren, dacht ik, dan was het ook oké met mij.
Dat patroon bracht me uiteindelijk in een destructieve relatie, waarin ik mezelf steeds meer verloor. Na de scheiding was er weinig ruimte om dat alles echt te verwerken. Er moest gewerkt worden, gezorgd worden, en ik wilde mijn zoon alles kunnen geven wat hij nodig had. Wat ik zelf nodig had, schoof ik aan de kant.
In 2016 veranderde een ongeval mijn leven. Het haalde me volledig uit evenwicht. Angst, machteloosheid, pijn en overprikkeling werden plots dagelijkse realiteit. Ik moest mijn leven opnieuw vormgeven. In die periode volgde ik workshops, las ik veel, en kwam ik voor het eerst in aanraking met de begrippen hoogsensitiviteit en maternaal narcisme. Voor het eerst viel er veel op zijn plaats.
De puzzelstukjes begonnen te kloppen.
De jaren daarna waren een intense zoektocht. Een weg van vallen en opstaan, leren luisteren naar mijn lichaam dat steeds duidelijker grenzen aangaf, terwijl mijn hoofd nog wilde doorgaan. Ik moest leren kiezen voor mezelf, leren leven met chronische pijn, en opnieuw ontdekken wie ik eigenlijk ben.
Dankzij mijn opleidingen als HSP-coach, mindfulnessbegeleider en rouw- en traumatherapeute kreeg die zoektocht meer richting. Ik leerde dat verandering tijd vraagt, en dat heling niet ontstaat door te forceren, maar door ruimte te maken voor wat er is. Ik besefte ook dat ik zelf lang geen tijd had genomen om te rouwen, en hoe sterk dat mijn leven onbewust had beïnvloed.
In één jaar tijd verloor ik mijn broer en mijn beste vriendin, mijn hondje, die jarenlang zo'n grote steun en troost voor me was. Dat confronteerde me opnieuw met hoe diep verlies kan raken, en hoe rouw vele vormen heeft. Die ervaringen hebben mijn werk en mijn manier van begeleiden nog meer verdiept, en mijn zachtheid voor de processen van anderen alleen maar vergroot.
In al die ervaringen vond ik langzaam mijn eigen kompas terug, mijn ritme, en een manier van leven die dichter bij mijn gevoel ligt dan bij moeten. Ook mijn zelfliefde vond ik daar opnieuw. Van daaruit is mijn missie gegroeid.
Vandaag begeleid ik hoogsensitieve vrouwen die vastlopen door stress, verlies, moeilijke relaties en oude pijn. Ik help hen loskomen van verwachtingen, opnieuw leren luisteren naar hun innerlijke stem, rust vinden in verdriet en stap voor stap meer draagkracht, zelfvertrouwen en mildheid voor zichzelf ontwikkelen.
Vanuit mijn hart en ziel heet ik je welkom in mijn praktijk. Je hoeft het niet alleen te doen.
Warme groet,
Nancy